شهدای گلپایگان

بسم الله الرحمن الرحیم

گمان نکنید کسانی که در راه خدا کشته شده‌اند مرده‌اند، بلکه آنان زنده‌اند و نزد خدا روزی می‌خورند.

الله‌اکبر، الله‌اکبر، الله‌اکبر، اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمد رسول‌الله.

به نام خدا، به یاد خدا، و برای رضای خدا.

اولین توصیه و سفارشی که به شما مردمی که مرا می‌شناسید دارم، این است که اگر بدی از من دیدید، مرا ببخشید و حلالم کنید. و اگر کسی نمی‌بخشد، به خانواده‌مان اطلاع دهد و با آنان گفتگو کند. من آن‌قدر گناه کرده‌ام که در روز قیامت، جواب شما امت حزب‌الله و همیشه در صحنه را ندارم بدهم.

از کشته شدن من ناراحت نباشید، چرا که انسان را خدا برای آزمایش آفریده است. اگر کسی خواست در عزای من اشک بریزد، مواظب باشید که پیش چشم دشمنان اسلام نباشد، چون دشمن اسلام شاد می‌شود.

تا جنگ حق و کفر برپاست، جهاد را فراموش نکنید، چرا که ما هرچه داریم از حق و اسلام داریم. و اگر چنان‌چه این جنگ خدای ناکرده به شکست ظاهری ما پایان یافت، ناامید نشوید. حتی اگر گروه اندکی هستید، با این منافقان و کافران در ستیز باشید و هرگز دشمن را دست‌کم نگیرید؛ که گذشته از آن‌که به خود ضربه می‌زنید، اسلام نیز ضربه می‌خورد.

شب‌های جمعه، دعای کمیل را فراموش نکنید. دعای توسل را فراموش نکنید. و ما را نیز در این دعاها یاد کنید.

امام را تنها نگذارید، که مانند قوم‌های ثمود و لوط و ابراهیم و نوح، به هلاکت می‌رسید.

خبر شهادت، بلا نیست؛ بلکه افتخار است.

مردمی که می‌خواهید به جبهه بیایید، نیت خودتان را خالص کنید.

هدف ما این نیست که کربلا آزاد شود، قدس آزاد شود، یا خون شهدایی که در جنگ کشته شدند، قصاص کنیم. هدف ما اسلام است و بس. اگر هدف ما اسلام باشد که از دست کافران آزاد شود، کربلا و قدس خودبه‌خود آزاد می‌شوند، و خون شهدا خودبه‌خود قصاص می‌شود. البته توهین نشود به قدس و کربلا و خون این گلگون‌کفنان؛ این‌ها هدف‌اند، ولی در حاشیه قرار دارند، و خط مستقیم، اسلام است.

و اما ای پدر و مادر عزیز و مهربانم، می‌دانم که از شهادت من یک عمر ناراحت هستید، ولی اشکال ندارد. اگر مدتی فکر کنیم، می‌بینیم که انسان را خدا مدتی روی زمین نگه می‌دارد و بعد آن را می‌برد؛ پس چه بهتر که انسان در راه رضای خدا کشته شود. البته توجه داشته باشید که ریا نشود.

پدر و مادر عزیز و مهربانم، نمی‌دانم با چه زبانی از شما تشکر کنم. شما خیلی رنج کشیدید و مرا به این‌جا رساندید. اما مرا ببخشید و حلالم کنید، و برای من چهار ماه روزه بگیرید و دو سال نماز بخوانید، چون که من از دستور خدا سرپیچی کرده‌ام و نماز و روزه‌ام را به‌جا نیاورده‌ام.

و مردمی که این جمله‌ها را می‌شنوید و می‌خوانید، اگر امام زمان را دوست دارید، برای سلامتی امام زمان، سه روز روزه بگیرید و ده نماز دو رکعتی، نماز شکر به‌جا آورید و مرا نیز دعا کنید. بار دیگر می‌گویم، اگر کسی از دست من ناراحت است، مرا ببخشد و حلال کند.

و اما سخنی با دوستان، آشنایان، و قوم و خویشان:

شماها که با من آشنا هستید، پیامی دارم، و آن این است که کارهایتان را برای خدا انجام دهید، و فقط برای خدا باشید، و از دستورهای خدا اطاعت کنید.

و معلمان آزاده‌ای که مرا درس دادند تا بتوانم چند کلمه بنویسم، اگر بدی از من دیده‌اند، حلالم کنید و ببخشید.

والسلام

خدایا، خدایا، تا انقلاب مهدی، خمینی را نگهدار.