شهید ذبیحالله یاوری در سال ۱۳۴۵ در روستای «وداغ» از توابع گلپایگان، در خانوادهای مذهبی و محروم چشم به جهان گشود. دوران کودکیاش را در کنار خانوادهای مؤمن سپری کرد و در سن ۶ سالگی وارد مسیر تحصیل شد. با وجود شرایط سخت زندگی، تا پایه سوم راهنمایی به تحصیل ادامه داد.
در ۱۰ سالگی با فقدان پدر روبهرو شد و از همان کودکی، برای کمک به خانواده، به جای بازیهای کودکانه وارد بازار کار شد و به شغل باتریسازی پرداخت. با وجود مشقتهای فراوان، تحصیل را رها نکرد و همواره با تلاش و پشتکار مسیر رشد را ادامه داد.
شوق خدمت در راه خدا و دفاع از میهن، او را به سوی جبهههای نبرد کشاند. با وجود مخالفت شدید مادر به دلیل اینکه آخرین فرزند خانواده بود، توانست رضایت او را جلب کند و در تاریخ ۱۳۶۶/۰۸/۰۳، یک سال زودتر از موعد قانونی سربازی، با دریافت دفترچه آماده به خدمت، به جبهه اعزام شد و در لشکر ۱۴ امام حسین(ع) مشغول خدمت گردید.
نحوه شهادت: شهید یاوری در طول حضورش در جبهه، سه بار به مناطق عملیاتی اعزام شد و دو بار مجروح گردید. نخستین بار در تاریخ ۱۳۶۷/۰۲/۱۲ در منطقه فاو، از ناحیه فک مورد اصابت ترکش گلوله دشمن قرار گرفت و به بیمارستان شیراز منتقل شد. پس از مدتی مراقبت، با فکی مجروح که هنوز به طور کامل التیام نیافته بود، به خانه بازگشت. اما روح بلند و اراده استوارش، او را آرام نگذاشت. با وجود مخالفت خانواده، بار دیگر تصمیم گرفت به جبهه بازگردد تا رسالت نا تمامش را به پایان رساند. سرانجام در تاریخ ۱۳۶۷/۰۴/۲۸ در منطقه دارخوین، در لشکر زرهی ۸ نجف اشرف، به مقام والای شهادت نائل آمد و پیکر پاکش در گلزار شهدای شهر گلپایگان به خاک سپرده شد.
ارسال دیدگاه
این جا کربلا، در سرچشمۀ جاذبه ایی که عالم را به محور عشق نظام داده است.
