گفتوگوی آخر، پیش از پرواز
روز رفتنش به جبهه بود. خواهر، با دل نگران، جلو آمد و گفت: «بهتر نیست بمانی و به پدر کمک کنی؟»
شهید، نگاهی آرام اما پرشور به خواهر انداخت. در نگاهش، هم محبت بود، هم ایمان. لبخند زد و گفت: «حتی بر شما زنان هم واجب است که به جبهه بیایید…»
آن جمله، فقط یک پاسخ نبود؛ یک باور بود، یک شعله از غیرت و بصیرت. انگار دلش از مرزهای خانه گذشته بود و به وسعت کربلا رسیده بود. او رفت، اما حرفش ماند. حرفی که هنوز در دل خواهرش میپیچد...
مشادهد کامل این خاطره
